We mogen weer!

Voetbaltassen worden afgestoft, oude modder wordt van voetbalschoenen afgeklopt, de seizoenskaart wordt weer in de portemonnee gefrommeld en op ESPN worden niet langer alleen maar honkbalwedstrijden en documentaires over RKC uitgezonden. We mogen weer! 

We mogen weer zeuren. Nederland is een land van drammen en zeuren, 17 miljoen bondscoaches en te hoge verwachtingen. Dat werd wel weer duidelijk tijdens het WK en het zal ook weer duidelijk worden in de eerste weken van het Eredivisieseizoen. Wat dat betreft hebben we dit jaar maar een korte, zeurvrije zomerstop.

Dat zal ons niet tegenhouden als een dramatische seizoensstart volgt. De eerste speelronde zit erop en het chagrijn is in sommige steden al tot recordhoogten gestegen. Trainers worden nog voor september goed en wel begonnen is ter discussie gesteld. Nieuwe aankopen kunnen er niks van, de TD moet meer zijn best doen op de transfermarkt en ‘we kunnen toch godverdomme zelf wel een goede linksback opleiden’. 

Het bier in het stadion is weer duurder geworden, de shirts zijn al helemaal niet meer te betalen en aan het gebrek aan parkeerplaatsen is voor het 20e seizoen op rij niks gedaan. Het gaat gewoon weer een kutseizoen worden. 

Die cynische sfeer proef je op de tribunes, aan het koffiezetapparaat én in de groepsapp. Dat is waar het echt gebeurt. Elke seconde van de wedstrijd wordt live besproken, elke slechte bal van de nieuwe aankoop wordt afgebrand en puntje bij paaltje is de conclusie dat het allemaal hopeloos is. In mijn groepsapp resulteerde dit vorig seizoen in de geweldige term: Knooifritsen. Het mag duidelijk zijn wat hiermee bedoeld wordt. 

Het mooie aan het zeuren is dat het enorm kan verbinden, maar tegelijk ook juist zorgt voor discussie. Een enkeling vindt het überhaupt niet terecht dat er zo vroeg in het seizoen al gezeurd wordt, een ander vindt juist dat er niet genoeg gezeurd wordt. De één vindt het de schuld van de trainer, de ander van de TD en weer een ander schuift het af op de spits of de linksback. Ieder zo zijn of haar eigen smaakje van afschuw. Maar zeuren zullen we!

Wat ook weer mag

Gelukkig is er meer dan alleen de negativiteit of misplaatste euforie aan het begin van het seizoen. Want niet alleen de volgevreten profs mogen weer beginnen, ook de amateurs mogen of moeten* weer het veld op. 

* Doorhalen wat niet van toepassing is

Als kind was er niets mooier: je mocht weer. De hele vakantie heb je in Italië of Spanje marktkraampjes afgestruind op zoek naar dat ene vette voetbalshirtje (of die van Messi of Ronaldo). Inmiddels mag je al zelf naar de voetbal fietsen, met je veel te grote voetbaltas op de rug. 

Er is nog spanning: kom je in het selectie-elftal of ‘val je af’? Welke positie heeft de trainer voor je in gedachten? Kom je wel bij je vrienden in het elftal? Tegen welke teams moet je dit seizoen spelen, zijn jullie gunstig ingedeeld? Welk rugnummer krijg je of kies je? Krijg je dit jaar dan eindelijk nieuwe trainingspakken van de club, of loop je voor het zoveelste jaar in afgeragde trainingspakken uit lang vervlogen seizoenen? Hebben alle ballen de zomerstop overleefd? Hoe bevallen je nieuwe voetbalschoenen? Draag je de sokken laag, zoals de profs tegenwoordig doen, of ga je voor de klassieke Thierry Henry-kous tot over de knieën? Shirtje in de broek, of toch lekker lubberend over je broekje? Kiest de trainer voor jou als aanvoerder, of wordt compleet onterecht toch weer iemand anders aangewezen (het zoontje van de trainer waarschijnlijk)? 

Je hebt op de camping, op straat of op het veldje bij jou in de buurt geoefend. Je hebt tegen de grote jongens gespeeld, urenlang geoefend op een trucje of je hebt op advies van je vader je verkeerde been getraind tegen het muurtje van de schuur. Je hebt gevoetbald tot het donker werd, ballen en schoenen versleten, vrienden gemaakt en schaafwonden opgelopen. 

Ook dat is een nieuw seizoen. En dit alles zie je dus deze weken voorbij fietsen, ook bij jou in de straat. Met te grote voetbaltassen, te grote dromen, te grote praatjes en te grote voetbalshirts. Knooifritsen en nieuwe Messi’s, waterdragers en pingelaars, favorieten en buitenbeentjes. Geef ze gerust eens een staande ovatie als ze langskomen fietsen.

Ze mogen weer. We mogen weer.