Wedstrijdritme deel 2: Gary Neville is a shit cunt

“Gary Neville is a shit cunt but he knew that anyway that ref is a shit cunt utd are shit cunts MFCF LG x” Was getekend: Liam Gallagher, zanger van een van de meest succesvolle bands uit de Britse geschiedenis: Oasis. Aanleiding was de rode kaart voor Phil Foden in de 23e minuut van de Manchester Derby afgelopen zondag. Ondanks die rode kaart wist City met 0-1 te winnen op Old Trafford, dankzij een (discutabele) goal van Haaland.

Waarom Gary Neville een shit cunt is en waarom Liam geen interpunctie gebruikt in zijn tweets is onduidelijk. Bijna dagelijks worden dit soort onnavolgbare parels verstuurd vanaf de telefoon van de jongste van de Gallagher broers. De oudste van de twee, Noel, stond op datzelfde moment in het uitvak, tussen de City-supporters. Niet in een skybox, niet vanaf de eretribune, maar tussen de fans. Ook aan zijn lippen zullen de nodige shits, fucks en cunts ontsnapt zijn. Maar Noel kiest ervoor om die niet op Twitter te delen.

Oasis dus, geen band is zo football culture als Oasis. Ze zijn nog op dezelfde manier fan als dat ze dat waren voordat ze beroemd werden. Dit hadden twee doorsnee Britse broers kunnen zijn. Allebei ietwat eigenwijs, allebei grofgebekt na een paar biertjes, allebei hartstochtelijk fan van hun local club: Manchester City. Maar het zijn geen normale broers, het zijn misschien wel de beroemdste broers van Engeland.

Vorig jaar tekenden de broers na 16 jaar ruzie ineens de vrede, om vervolgens weer samen te gaan touren. Concerten waren ondanks de hoge prijzen binnen no-time uitverkocht en ook buiten de concertlocaties kwamen drommen mensen samen om maar een glimp op te vangen van de reünieconcerten.

Kortom, de schijnwerpers staan weer volle bak op Oasis gericht. Vorige week kondigden ze een nieuwe tour aan (nu ook door Europa) en kwam een documentaire uit over de terugkeer van de band. Daar kwamen afgelopen weekend nog de viral beelden bovenop van Noel in het uitvak. Oasis is back.

De bijzondere band tussen Oasis en voetbal

Don’t Look Back in Anger heet de documentaire; niet alleen de naam van een van hun grootste hits, maar ook een toepasselijke titel gezien het recente verleden tussen de broers. Tweets die Liam nu aan Gary Neville richt, gingen de afgelopen jaren nogal eens in de richting van zijn oudere broer. Die daarop over het algemeen ook niet al te sympathiek reageerde. Ze zagen of spraken elkaar dik 15 jaar niet meer, het enige contact bestond uit publieke beledigingen.

Desondanks gingen er al jaren geruchten over een hereniging van de broers en de band. Een gerucht dat vorig jaar uit het niets waarheid werd.

In het voetbal komen dit soort wiedergutmachungen niet al te vaak voor, toch is de reünie puur voetbal. De documentaire gaat over de terugkeer van Oasis, maar had net zo goed een voetbaldocumentaire kunnen zijn.

Zo is er de Argentijnse San Lorenzo-fan die een chant bedacht op de melodie van Wonderwall. San Lorenzo heeft misschien wel de luidste supportersschare van Zuid-Amerika en staat bekend om ritmische spreekkoren, gecombineerd met trommels en trompetten. Dat daar dan ineens de melodie van een Brits rocknummer gebruikt wordt, klinkt misschien gek, maar niet als je ziet hoe populair de band is in Argentinië. Niet voor niets noemen de broers de concerten in Buenos Aires de meest indrukwekkende van de tour. Logisch dus dat een van die enthousiaste fans Wonderwall als inspiratie gebruikt. 

In de docu is daarnaast kort aandacht voor de politiebriefing voorafgaand aan het concert in Cardiff vorig jaar zomer, het allereerste optreden na de hereniging. Tijdens deze briefing wordt nadrukkelijk aangehaald dat het geen normaal concertpubliek is: dit is voetbalpubliek. In de positieve zin van het woord, gelukkig. Dit zijn geen Swifties of Adele-fans, dit zijn Oasis-fans. 

Je ziet de drommen fans al zingend naar het stadion gaan, gekleed in voetbalshirts en op voetbalshirts lijkende merchandise van Oasis. Beelden van het publiek lijken op die bij een huldiging; fans bij elkaar op de schouders, af en toe een fakkel, vliegende biertjes en schreeuwende, lachende, feestende en huilende mensen van alle leeftijden. 

Op het podium een zanger in een parka jas en een bucket hat, met achter hem een vlag van Manchester City en een kartonnen Guardiola met een City-sjaal om. Voor hem duizenden uitzinnige mensen met adidas-jasjes en voetbalshirts. Vaders en zonen, moeders en dochters, beste vrienden en verdwaalde eenlingen. Die de terugkeer van hun band vieren als een kampioenschap waar ze tientallen jaren op hebben moeten wachten (een gevoel dat ik al eens eerder beschreef in deel 4 van ‘Wat dat met mij doet?!’). 

The Poznan

The Poznan. Voor wie het niet kent, the Poznan is een ritueel waarbij alle fans, met de armen over elkaars schouders, met de rug naar het veld gaan staan springen. De fans van Lech Poznan zijn hiermee begonnen, of hebben het op z’n minst beroemd gemaakt. Een van de clubs die het ritueel over heeft genomen is Manchester City. Zoals de club de afgelopen jaren wel meer heeft overgenomen van andere clubs.

De beelden van Noel in het uitvak gingen afgelopen weekend vooral viral omdat hij weigerde mee te doen aan the Poznan. Dit deed hij een aantal jaar geleden ook al in het uitvak bij Fulham. De reden die hij toen aangaf voor zijn Poznan-weigering was een kater, hij had de avond ervoor gewoon te diep in het glaasje gekeken. Al voegde hij er nog wel aan toe dat het een generatiedingetje was. Hij en zijn vrienden komen nu eenmaal uit een tijd dat het niet gebruikelijk was dat City uitwedstrijden won, laat staan dat ze al ver voor het einde van de wedstrijd zo zeker waren van de overwinning dat ze niet meer naar het veld hoefden te kijken. 

Toch lijken de broers wel degelijk fan te zijn van the Poznan. Bij elk optreden van de reunion tour werd het publiek gevraagd om bij het nummer Cigarettes & Alcohol the fucking Poznan te doen. Durf nog maar eens te beweren dat dit niets met voetbal te maken heeft:

Oasis. Tailor made terrace anthems werd ooit over hun muziek geschreven. En dat is het. Oasis ademt voetbal. Van de casual kleding, de scheldwoorden en voetbalreferenties tot de liedjes die gemaakt zijn om uit volle borst mee te schreeuwen. Daar hoef je geen City-fan voor te zijn, zo bewezen de Engeland-fans én spelers tijdens het afgelopen WK.

Nog niet genoeg van de Oasis-voetbalconnectie? Dan hieronder nog wat kijktips:

Maradona X Oasis

Als Maradona Engels was geweest dan had hij zich gekleed en gedragen als Liam Gallagher. Geen verrassing dus dat de broertjes een mooie anekdote hebben over Pluisje.

Oasis vs Blur

Liam is een betere zanger dan voetballer.

Noel haat Man Utd

Maar heeft blijkbaar een minder grote hekel aan shit cunt Gary Neville dan zijn broer.

San Lorenzo houdt van Oasis

De eerder genoemde song van San Lorenzo op de melodie van Wonderwall